Inguruan kotxe pila gerturatu ziren iratzarri orduko… gu lehenetarikuak izan gara. Gosari azkarra eta hilaran jarri gara.

“Cruise Roma”ko garajean autokarabana utzi ostean kure butaken bila joan gara, leku pare bat hartu baina Aimarrek ez zeukan lotarako asmorik. Pasiuan ibili gara gora eta behera; bidaia atsegina egiten da “hiri txiki” hauetan.

Bazkaltzeko aurrekoan hartu genuen txokora joan eta gustora oso jan dogu itsasora begira.

Bartzelonara heltzean portuko trafikoa zala eta ordubete luze itxain behar izan dogu lurra zapaltzeko. Heldu ala Jurgiren erredura sendatzeko mediku bila joan gara TomTom-en aginduak jarraituta.

Oporrak bukatu dira… ez ditugu egunak alperrik bota.

Azken eguna da gaurkoa Sardignan. Egia esan opor bikainak pasa ditugu baina atzoko sustuak azken momentuak aldrebestu ditu.

15:00etan erredura garbitu eta begiratzera joan gara, ordurarte kanpingean bota dogu. Aimar eta bixok piszinako txirristan primeran pasa dogu. Jurgi berriz hamakatik inbidiaz jota begirik kendu barik.

Bazkalostean helatu batzuen bila jeitsi gara herrira baina heldu orduko Izas eta Jurgirenak ziharo urtuta zeuden…

Jurgirekin medikura joan, ordaindu, trasteak batu eta bidean “moroen” bandera erosi, makarroi eta olioa erosi eta Porto Torres-eko portuko Bartzelonako ferria hartzeko gunera joan gare.

Motorrean zetorren pizzero bat gelditu eta azken afaria egin dogu.

Sentsazio kontrajarriak momentu honetan. Alde batetik etxera heltzeko gogua baina hemengo esperientzia oso polita izan da.

Egunsentian, uste baino hobeto igo dugu. Kotxe gutxi batzuk daude bide bazterrean; egia esan, atzotik daudela ematen du. Goiko txiringitua itxita dago oraindik. Argazki kamara hartuta irten naiz autokarabanatik. Goizeko freskuran, denboraz ibili naiz harri artean paseoan eta argazkiak ateratzen. Atzotik hona ez dira lekuz aldatu, ez dute bestelako formarik hartu, baina gaurko argi berriak harrien bestelako aurpegiak ikusten lagundu gaitu.

Umeak iratzarri direnean gosaldu dugu, lasai asko. Kanpora irten eta denbora mordoa eman dugu, hara eta hona, ahuntzen pare.

Isola Rossa herrian geldiunea bertako hondartzan bainutxua hartzeko eta Valledoriako kanpinera abiatu gara.

Instalatu eta korrika eta presaka barbakoa prestatu dugu. Oilasko hankak, saltxitxak eta antzerakoak. Erlabixuak edonon, gosea baita, baina umeek ezinean ibili dira; bazkaria luze joan da.

Azkenean, bukatu dugu eta batzerakoan gertatu da istripua, Jurgik estropezu egin eta barbakoarekin izterra erre du. Hasierako kurrixkak, estresa eta zoroaldia baretzerakoan bizikletan jasarri eta bertako medikura eraman dut.

Hauek harrituta begiratzen zuten, umearen patxada ezin sinistuta (“vasco-vasco” esan du medikuak aurpegian irrifarrea zuela). Jurgik, berriz, eskuak kokotean ipinita, medikuek izterra sendatzeko egiten zuten guztia jarraitu du begirik kendu gabe, negar egin gabe. Bigarren mailako erredura: miña izugarria izan behar du, derrigorrez…

Santa Teresa Gallurara etorri gara eta, autokarabana bertako aparkaleku txiki baten utzi ondoren, hondartzaraino gerturatu gara. Ikusgarrixa, postaletan agertzen diren horietakoa… baina ezin uretara sartu; medusak nonahi daude.

Neskatila baten ahaleginak jarraitu ditugu interes handiarekin. Medusak esku biluzik goikaldetik hartu eta areetan lurperatzen zituen.

Freskatzea nahi eta errepidetik beste aldeko harri artera joan gara, han ez dagoelako horrelako arriskurik. Igeri egiten eta jolasean jardun eta gero, bazkaldu, eta oinez igo gara Capo Testara; eguzkitan, umeei izugarri kosta zaie. Furrustadak bi minuturo; azkenean, lepoan hartuta aurrera egin dugu. Berez, errepidea ez da zabala eta albo bietan auto mordoa hilaran aparkatuta… Iritsi ganenean “merezi izan du” pentsatu dugu berehala.

Harri guztiak dute zerbait berezia: kolorea, forma, marrak, kokapena… Kaka! Kamararen bateria agortuta! Eguzkia badoa eta bere azken izpien koloreak edertu egin ditu aurretik deigarriak iruditu ez zaizkigunak. Bihar itzuli behar gara, kosta ala kosta.

Autokarabanarekin igotzeko goizean goiz irten beharra izango dugu.

Gaur “Txipistin” hartuta ondoko uharteetara joan nahi dugu. Nondik irten da kontua! Ontziraleku baten bila ibili eta gero, Palauko portuaren ondoko hondartza txiki batetik abiatzea erabaki dugu.

Eguzkiak ez du trabarik egiten, itsasoa bare dago eta egun osoa dugu aurretik. Poliki-poliki itsas ertza jarraituaz, kala politak eta txoriak harri gainean geldi ikusi ditugu. Amua bota eta hau ezustekoa! Aukeran, arrain txikiegia dela eta, uretara itzuli dugu. Maddalenara gerturatzean trafikoa ugaritu egin da eta marearen eraginez zaborra (plastiko zaharrak, gurpilak, latak…) pilatuta ikusi dugu hainbat kala eta txokotan.

Aurrerago, uharte bi lotzen duen zubitik gertu, umeak lokartu egin dira eta irakurri, bainatu eta arrantzan egiteko aprobetxatu dugu. Oraingoan, emaitza onekin gainera… Gero, kala baterainoko bidea egin, zerbait jan, inguruko gauza txikiekin jolastu, argazkiak egin, barre batzuk bota eta berriro uretara.

Jatetxe bihurtutako itsasontzi baten ondoan pasa gara. Handik gertu, esmeralda koloreko uretan kokatutako kaia txikian lotuta, jendea eguzkia hartzen ikusi ditugu belaontzietan etzinda. Beste pribilegiatu batzuk, berriz, hondartzan bertan ipinitako kirol-makineriarekin iserdia botaten…

Itzultzeko ordua dela erabaki dugu. Hemendik bai, itsasotik Palaura begiratu ezkero, hartzaren silueta ikusten dugu argi eta garbi.

Hau bai irteera bikaina!!

Fresko egin dogu lo baina aldaz beheran lo egiteak nekatu egin nau.

Egunsenti ederra paraje honetan. Argiak mendi tontorrak gorritu ditu eta forma politak ikusten dira inguruan.

Gosaldu eta Palau-ko Capo d’Orso-ra bota dogu. Bildurrez gerturatu gara, ze badakigu bai, leku hau jendetsua dala. Baina ez dogu aparkatzeko arazorik izan!
Bi euro ordaindu ostean, 15 minutuko ibilaldi polita dugu granitozko harri artean puntaraino. Hartz-itxurako haitz honek, marinelen erreferentzia izan da aintzinatik. Behin gora iritsita, Magdalena artxipielagoko ikuspegi ederra…

Argazkiak atera, jeitsi eta hondartzara joateko leku bila ibili gara. Hemen ere “divieto di campagio” jartzen duenez, begirakunea bota digute autokarabanan gerturatzen ikusi gaituztenean. Lepra izango bagenu bezala hartzen gaituzte. Aparkatzearekin konformatzen gara! Azkenenean, nazkatuta kartelaren ondoan (dozena erdi autoekin batera) aparkatu dogu, hondartzaren ertz-ertzean.

Bainatu, bazkaldu, irakurri, kometarekin jolastu, bainatu, dutxatu eta herrira gerturatu gare.

Goizean egin dogun pasadan polita iruditu jaku Palau, eta egia esateko, horrela da. Etxe apainduak, pizzeria mordoa, taberna txukunak, giro lasaia. Herri txikiak izaten duten erritmoa antzeman diogu.

Pizza batzuk erosi eta portura joan gare, janaz, iluntzen ikustera.

Gaizki, oso gaizki pasatu dogu Golfo di Aranchi-ko kanpaleku honetan. Garestia eta zaratatsua izateaz gain, giroa bera ez da guretzako modukoa: juergarako prest etorritako gazte italiarren konzentrazioa. Gainera, igerilekuan umeak ezin dira bakarrik ibili, handientzako bakarrik balio du.

Garbiketak egin, zuhaitzetik eroritako txorikumea erreskatatu, paella ederra jan eta ospa! Arratsaldean, erosketak egin eta Arzachenako turismo bulegora gerturatu gare. Li Lolghi eta Li Muriko nekropoliak bisitatzea erabaki dugu.

Li Lolghin “Tomba di Giganti”a zer den ikasi eta ikusi ondoren, atezainari non lo egin dezakegun galdetu diogu eta Li Muriko nekropoliaren txarteldegiaren aparkalekua laua eta aterik gabekoa dela esan digu.

Bertara joan gara eta egia esateko leku paregabea da baina lau-laua ez da.

Aimar eta Jurgi globoekin jolasean ibili ostean, afaldu eta ohera sartu gara.

Beranduarte geratu naiz Isabel Allende-ren Ines del alma mía irakurtzen.

Orosein-en, gero afaltzeko, bi dorada erosi eta bidean jarri gara Olbiaruntz.

Herrixka pila zeharkatu ostian, Monte Petrosu inguruan geratu eta Isola Tavolara parean duen hondartzara joan gara. Toperaino, hau nazkantea da! Lekua zoragarria da baina metro karratua eskuratzeko burruka puri-purian dago. Bainatu, ratutxo baten jolasean ibili eta autokarabanara joan gare bazkaltzera. Haize fina dabil, leiho danak zabaldu eta gustura asko bazkaldu dogu barruan.

Bidean, berriz. Olbian gelditu gara. Portuan aparkatu eta izozki baten bila, kaleetan pasiuan ibili gara. SuperEnaLotto-ren boletoa erosi dogu, kriston botea dau… eta aber, orainguan!

Barbakoarekin lasai ibiltzeko, kanping batera joatea erabaki dogu. Cannigione-koa aukeratu dugu portua gertu dagoelako eta, horrela, Txipistin ateratzeko aukera izango dugula uste izan dugulako. Antolakuntza oso ona baina kanpineko aparkalekuan egoteagatik (argi barik) 71 euro eskatu doskue, hau astakeria! Gainera, igerilekuan txanoa erabiltzera behartuta gauz… Azken egunak garestiak irten jaku benetan.

Instalatu ahala, juergasmoan etorri dian gazte italiar mordoxka kanpin-dendatan jarri dira gure parean, hau da hau sufrimentua! En fin, Berlusconi ez da inguruotan parranda goguarekin ibiltzen den bakarra, honek Sodoma eta Gomorra emoten dau.

Doradak prestatzen gabiltzala istripu bat euki dogu autokarabanan eta sukaldeko leihoaren moskitera kixkali da.

Goizeko zortziretarako gosaltzen geunden. Antza danez, Aimarrek ezinezkua dako ordu horretatik aurrera lo egitea.

Jantzi eta Su Gologone arroila ikustera sartu gare, 2 euro bana ordaindu eta gero.

Ur-jauzirik ez dugu ikusi baina 107 metro sakonerako putzua bertan zegoen behintzat… iturria, San Ignacio de Loiola baseliza, jolasparkea, mahaiak eta jasarlekuak keizpetan… Uraren zurrumurrua besterik ez zan entzuten. Marisorgin batekin (Mantis religiosa) jolas egiteko aukera ere izan dogu. Zer ez dau topauko gure Aimarrek! Beti lurrera begira, animaliren baten bila…

Bueltatxoa eman eta bazkaltzeko leku bila hasi gare. Gaur Sardignaren omenez, gastronomi jardunaldia: bertako jakiak hamengo erara dastatuko dogu. Ez gara urrin joan; Su Gologone Hotel Ristorante Tipico. Zerrenda luzea zekarren “menu degustación” horietakoa eskatu dogu: cassarau ogia, canonnau ardo beltza, Supramonteko urdaiazpiko, solomo, salami, gazta, ravioli eta bestelako pasta, txuleta eta txerriki, eta ahaztutako beste hainbeste gauza jan dogu! Guztira, 165 euro utzi ditugu baina hau poztasuna (gustura gelditu gara ba!).

Hotel-Jatetxe honek txoko benetan politak dako… bistak zer esanik ez! Kafetxoaren ostian, bertako artisau talde baten lanen erakusketa ikustera igo gare: “Botteghe d’arte”.

Bazkalostean Cala Gonone-ra joatekoak ginen baina hara heltzeko 7 km-ko pista estua geukan aurretik. Kotxe pillia topau ditugu kontran eta maniobra batean toldoa eta autorabanaren atzekaldea apurtu dogu… hau aberia!!! Bide gurutzean, beste hondartza baterako bidea hartu dogu. Hau ere… Nolabait heldu gara, jendeak harrituta begiratzen zigun (ez da arraroa, ze traste honekin gerturatzea gauza benetan zaila da!).

Bainatu, panorama ikusi eta bueltatzea pentsatu dogu, ze bihar goizean gaurko kotxe guztiak beste noranzkoan aurkituko ditugu. 19:00ak aldera irten gare leku polit baten bila. Aproposak iruditu zaizkigun leku pare bat ikusi dogu baina autokarabanek debekatuta zuten aparkatzea.
Bide gainean, “Sardinia stone” harrobi itzela ere ikusi dugu. Azkenean, Orosein herriko errepide bazter baten bukatu dogu.

Trasteak batu, bainatu eta Parque Nacional de Gennargentu-ra joan gara, paisaia aldatzeko asmoz.

GPS-ari Fonni herrira joateko esan diogu (kanpineko neskak hala gomendatuta). Errebueltaz betetako bidea luze egin zaigu. Herriak magaletan zintzilik, gailurreriarekin paraleloan kokatuta ilaran… Ikusgarria.

Mamoiada (ihauteriak eta bestelako ospakizunak) eta Orgosolo (atari zabaleko pinakoteka) herri famatuak, Fonnitik nahiko gertu daude. Bideseinaleak tiroz jota ikusi ditugu, antza denez, Barbagia eskualdeko “usadioa”…

Fonnin ez dugu informazio punturik ikusi; bi egunetara izango duten festaren kartel bat besterik ez. Gu uharteko mendi garaienera joatea nahi genuen baina, bati galdetuz eta beste bati galdetuz Bruncuspina-n bukatu dugu. Mendi ibilaldiak seinaleztatuta ikusi ditugu eta arrastre bat. Ikusten danez, Sardignan ere eskiatzen dute.

Atseden hartu, ikuspegiaz disfrutatu eta, behi batzuekin jolastu ondoren, afaltzeko eta lo egiteko leku bila irten gare. Olienatik 8 kilometrora dagoen Su Gologonen bukatu dogu frantsez batzuren ondoan.